مرکز هنرهای نمایشی ابوظبی|طراحی گهری پارتنرز |امارات متحده عربی

در جزیره سعدیات، جایی که منطقه فرهنگی ابوظبی با گردهم‌آوری موزه‌های متعدد در کنار آب شکل گرفته است، گهری پارتنرز بنای فرهنگی عظیم دیگری را به افق این منطقه می‌افزاید. پروژه «دارالفنون ابوظبی» (خانه هنرها)، در نزدیکی موزه گوگنهایم ابوظبی (اثر دیگر همین معمار) قد علم خواهد کرد؛ با این تفاوت که تمرکز این بنا از گالری‌های موزه‌ واربه اجرای زنده تغییر یافته است.

این مجموعه جدید که توسط اداره فرهنگ و گردشگری ابوظبی معرفی شده، قرار است تا سال ۲۰۳۰ به بهره‌برداری برسد.مرکز هنرهای نمایشی با میزبانی از اپرا، تئاتر، باله، کنسرت، جاز و اجراهای فضای باز، یک نهادِ اجرا-محور را به منطقه‌ای می‌افزاید که پیش‌تر با لوور ابوظبی، موزه ملی زاید، تیم‌لب فنومنا (teamLab Phenomena) و البته خودِ گوگنهایم، شکل گرفته است.

کانسپت طراحی: پارچه‌ای در حرکت

فرانک گهری در این پروژه از زبان معماری آشنای خود سطوح مواج، برش‌های تیز و فرم‌های پیچ‌خورده، بهره برده است، اما با تغییری بنیادین در رویکرد بصری؛ برخلاف گوگنهایم که صلابت و جنسیت فلزی دارد، این پروژه همچون پرده‌ای سیال و مواج طراحی شده است.

برخلاف موزه‌های سنتی که درهای بسته‌ای دارند، نمای این ساختمان شفاف در نظر گرفته شده تا فعالیت‌های پشت‌صحنه، تمرین‌ها و فرآیند رسیدن هنرمندان به روی صحنه برای عابران قابل مشاهده باشد؛ این جزئیات، به پروژه جانی فراتر از یک ژست معماریِ بزرگ بخشیده است؛ این رویکرد، مکانی را پیشنهاد می‌دهد که در آن، فضای پشت‌صحنه می‌تواند به شکلی لطیف در معرض دید قرار گیرد.

هسته مرکزی پروژه را یک تالار چندمنظوره با بیش از ۲۰۰۰ صندلی و ارکسترالی با گنجایش ۱۲۰ نوازنده تشکیل می‌دهد. این مقیاس، فضا را برای اجرای اپرا، باله، کنسرت‌های بزرگ و تورهای هنری فراهم می‌کند، در حالی که فضاهای کوچک‌تر، پاسخگوی برنامه‌های تخصصی‌تر خواهند بود.

این طرح همچنین شامل یک آمفی‌تئاتر فضای باز با ۳۵۰۰ صندلی، یک تئاتر استودیو با ۴۰۰ صندلی و یک باشگاه جاز با ۲۵۰ صندلی است. در سراسر این مجتمع، بیش از ۶۰۰۰ صندلی توسط امکاناتی نظیر رستوران‌ها، فضاهای تجاری، فضاهای برگزاری رویداد و یک تراس پشتیبانی می‌شود. این بنا به عنوان فضایی چهارفصل طراحی شده است که با اجراها، اقامت‌های هنری، کارگاه‌ها و تولیدات مشترک، برنامه گسترده‌تری را پشتیبانی می‌کند.

تغییر از اشیاء به آواها: تا پیش از این، این منطقه عمدتاً با موزه‌هایی تعریف می‌شد که اشیاء (آثار هنری) را در خود جای می‌دهند (مانند لوور ابوظبی). اما این مرکز هنرهای نمایشی ، معادله را تغییر می‌دهد؛ این ساختمان به‌جای اشیاء، میزبان صدا، موسیقی و اجرا است.
دوگانگی گهری در ابوظبی: این پروژه در کنار گوگنهایم ابوظبی، یک دیالوگ معمارانه ایجاد می‌کند؛ یکی به مجسمه‌سازی در دنیای هنرهای تجسمی می‌پردازد و دیگری، همان زبان مجسمه‌گونه را در خدمت آکوستیک و تئاتر قرار می‌دهد.